Kamienie nerkowe

Nie można zaprzeczyć, że układ moczowy składa się z nerek, moczowodów, pęcherza i cewki moczowej. Nerki to dwa narządy w kształcie fasoli, które są umieszczone pod żebrami na środku pleców. Nerki usuwają dodatkową wodę i odpady z krwi i przekształcają ją w mocz. Utrzymują również stabilną równowagę soli i innych substancji we krwi.

Nerki wytwarzają hormony, które pomagają budować kości mięśniowe i czerwone krwinki. Wąskie rurki zwane moczowcami przenoszą mocz z nerek do pęcherza, owalnej komory w dolnej części brzucha. Ściany pęcherza rozwijają się jak balon i rozwijają się do przechowywania moczu. Kompresują się, gdy mocz jest odprowadzany na zewnątrz ciała przez cewkę moczową.

Kamień nerkowy to twarda masa, która powstaje z kryształów oddzielających się z moczem i gromadzących się na wewnętrznych powierzchniach nerki. Zwykle mocz zawiera substancje chemiczne, które zapobiegają lub hamują tworzenie kryształów. Jednak te inhibitory nie działają dla wszystkich, więc niektórzy ludzie tworzą kamienie. Jeśli kryształy pozostają wystarczająco małe, migrują przez drogi moczowe i niezauważalnie uciekają z organizmu w moczu. Kamienie nerkowe mogą zawierać różne kombinacje substancji chemicznych. Najczęstszy rodzaj kamienia zawiera wapń w połączeniu ze szczawianem lub fosforanem. Te substancje chemiczne są częścią normalnej diety człowieka i tworzą ważne części ciała, takie jak kości i mięśnie.

Mniej powszechny rodzaj kamienia jest spowodowany infekcją dróg moczowych. Ten rodzaj kamienia nazywa się struwitem lub kamieniem infekcyjnym. Kamień kwasu moczowego jest nieco mniej powszechny. Kamienie cystyny ​​są rzadkie.

Kamica moczowa to termin medyczny używany do opisywania kamieni w drogach moczowych. Innymi powszechnymi terminami są zaburzenia dróg moczowych i kamica nerkowa. Lekarze używają również określeń opisujących położenie kamienia w drogach moczowych. Na przykład kamień moczowodu (lub kamica moczowodu) jest kamieniem nerkowym, który znajduje się w moczowodzie. Jednak dla uproszczenia w tym arkuszu informacyjnym użyto terminu „kamienie nerkowe”.

Kamienie żółciowe i kamienie nerkowe nie są powiązane. Tworzą się w różnych obszarach ciała. Jeśli masz kamień żółciowy, niekoniecznie jest bardziej prawdopodobne, że rozwiną się kamienie nerkowe.

Z nieznanych przyczyn liczba osób z kamieniami nerkowymi w Stanach Zjednoczonych wzrosła w ciągu ostatnich 30 lat. Częstość występowania chorób kamiennych wzrosła z 3,8 procent w późnych latach siedemdziesiątych do 5,2 procent w późnych latach osiemdziesiątych i wczesnych dziewięćdziesiątych. Biali Amerykanie częściej rozwijają kamienie nerkowe niż Afroamerykanie. Kamienie występują częściej u mężczyzn. Częstość występowania kamieni nerkowych dramatycznie wzrasta, gdy mężczyźni osiągają wiek 40 lat i rośnie aż do lat siedemdziesiątych. Częstość występowania kamieni nerkowych jest najwyższa u kobiet w latach pięćdziesiątych. Gdy dana osoba zdobędzie więcej niż jeden kamień, inne prawdopodobnie się rozwiną. Lekarze nie zawsze wiedzą, dlaczego powstaje kamień. Podczas gdy niektóre pokarmy mogą sprzyjać tworzeniu się kamieni u podatnych osobników, naukowcy nie wierzą, że spożywanie niektórych pokarmów prowadzi do powstawania kamieni u podatnych osobników. Osoba z rodzinną historią kamieni nerkowych może być bardziej podatna na rozwój kamieni. Zakażenia dróg moczowych, choroby nerek, takie jak torbielowata choroba nerek i niektóre zaburzenia metaboliczne, takie jak nadczynność przytarczyc, są również związane z tworzeniem się kamieni. Ponadto ponad 70 procent osób z rzadką dziedziczną chorobą zwaną kwasicą cewkową nerek rozwija kamienie nerkowe.

Cystynuria i hiperoksaluria to dwa inne rzadkie, odziedziczone zaburzenia metaboliczne, które często powodują kamienie nerkowe. W przypadku cystynurii zbyt duża część aminokwasu cystyny, która nie rozpuszcza się w moczu, jest opróżniana. Może to prowadzić do tworzenia się kamieni z cystyny. U pacjentów z hiperoksalurią organizm wytwarza zbyt dużo szczawianu soli. Jeśli w moczu znajduje się więcej szczawianu niż jest to możliwe, kryształy osadzają się i tworzą kamienie.

Hypercalciurie jest dziedziczony. Jest przyczyną kamieni u ponad połowy pacjentów. Wapń jest w nadmiarze wchłaniany z diety i jest tracony z moczem. Ten wysoki poziom wapnia w moczu prowadzi do tworzenia kryształów szczawianu wapnia lub fosforanu wapnia w nerkach lub drogach moczowych.

Innymi przyczynami kamieni nerkowych są hiperurykozuria, zaburzenie metabolizmu kwasu moczowego, dna moczanowa, nadmierne spożycie witaminy D, infekcje dróg moczowych i niedrożność dróg moczowych. Niektóre leki moczopędne, powszechnie nazywane tabletkami wodnymi lub lekami zobojętniającymi wapń, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia kamieni nerkowych poprzez zwiększenie ilości wapnia w moczu.

Kamienie szczawianu wapnia mogą również tworzyć się u osób z przewlekłym zapaleniem jelit lub u których wykonano operację obejścia jelit lub operację stomii. Jak wspomniano powyżej, kamienie struwitowe mogą tworzyć się u osób z infekcją dróg moczowych. Ludzie, którzy przyjmują indynawir, inhibitor proteazy, lek stosowany w leczeniu zakażenia HIV, są narażeni na ryzyko rozwoju kamieni nerkowych.

Kamienie nerkowe często nie powodują żadnych objawów. Zwykle pierwszym objawem kamienia nerkowego jest ekstremalny ból, który pojawia się, gdy kamień blokuje ostro przepływ moczu. Ból często zaczyna się nagle, gdy kamień w drogach moczowych porusza się i powoduje podrażnienie lub zatkanie. Zazwyczaj osoba odczuwa ostry, skurczowy ból z tyłu i boku nerki lub podbrzusza. Czasami występują nudności i wymioty. Ból może później rozprzestrzenić się na pachwinę. Jeśli kamień jest zbyt duży, aby łatwo go przepuścić, ból utrzymuje się, gdy mięśnie maleńkiej ściany moczowodu próbują wepchnąć kamień do pęcherza. Kiedy kamień rośnie lub porusza się, w moczu może pojawić się krew. Jeśli kamień przesunie moczowód bliżej pęcherza, konieczne może być częstsze oddawanie moczu lub uczucie pieczenia podczas oddawania moczu.

Jeśli gorączce i dreszczom towarzyszy którykolwiek z tych objawów, może dojść do infekcji. W takim przypadku należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Czasami „ciche” kamienie – te, które nie powodują żadnych objawów – znajdują się na promieniach rentgenowskich wykonanych podczas ogólnego badania zdrowia. Gdyby były małe, kamienie te prawdopodobnie wyłoniłyby się z ciała niezauważone.

Częściej kamienie nerkowe znajdują się na zdjęciu rentgenowskim lub sonogramie pobranym od osoby, która skarży się na krew w moczu lub nagły ból. Te obrazy diagnostyczne dostarczają lekarzowi cennych informacji na temat wielkości i położenia kamienia. Testy krwi i moczu pomagają zidentyfikować nieprawidłowe substancje, które mogą sprzyjać tworzeniu się kamieni.

Lekarz może zdecydować o skanowaniu układu moczowego za pomocą specjalnego testu zwanego tomografem komputerowym (tomografia komputerowa) lub IVP (pyelogram dożylny). Wyniki wszystkich tych testów pomagają określić właściwe leczenie.

Jak leczy się kamienie nerkowe?

Na szczęście operacja zwykle nie jest wymagana. Większość kamieni nerkowych może przedostać się przez układ moczowy z dużą ilością wody (2 do 3 litrów dziennie), aby móc lepiej przesuwać kamień. Podczas tego procesu często możesz pozostać w domu, pić płyny i w razie potrzeby przyjmować leki przeciwbólowe. Lekarz zazwyczaj prosi o zachowanie kamieni, które dałeś do badania. (Możesz złapać go w sitku do filiżanki lub herbaty, który jest używany tylko do tego celu.)

Pierwszy krok: zapobieganie

Jeśli miałeś więcej niż jeden kamień nerkowy, prawdopodobnie utworzysz inny. Zapobieganie jest bardzo ważne. Aby zapobiec tworzeniu się kamieni, lekarz musi ustalić przyczynę. Zleci on badania laboratoryjne, w tym badania moczu i krwi. Lekarz zapyta Cię również o historię choroby, zawód i nawyki żywieniowe. Jeśli kamień został usunięty lub przeszedłeś i uratowałeś kamień, laboratorium powinno go przeanalizować, ponieważ jego skład jest pomocny w planowaniu leczenia.

Możesz zostać poproszony o pobranie moczu przez 24 godziny po przejściu lub usunięciu kamienia. Próbka służy do pomiaru objętości i kwasowości moczu, wapnia, sodu, kwasu moczowego, szczawianu, cytrynianu i kretonu (produktu metabolizmu mięśni). Twój lekarz wykorzysta te informacje, aby ustalić przyczynę kamienia. Może być konieczne drugie 24-godzinne pobieranie moczu w celu ustalenia, czy przepisane leczenie działa.

Zmiany stylu życia

Jedną prostą i najważniejszą zmianą stylu życia, aby zapobiec kamieniom, jest picie większej ilości płynów – najlepiej woda. Jeśli masz tendencję do tworzenia kamieni, spróbuj pić wystarczającą ilość płynów w ciągu dnia, aby wyprodukować co najmniej 2 litry moczu co 24 godziny.

Ludzie, którzy budują kamienie wapniowe, zostali wcześniej pouczeni, aby unikać produktów mlecznych i innych produktów bogatych w wapń. Jednak ostatnie badania wykazały, że żywność bogata w wapń, w tym produkty mleczne, może zapobiegać powstawaniu kamieni wapniowych. Jednak przyjmowanie wapnia w postaci tabletek może zwiększyć ryzyko rozwoju kamieni.

Możesz unikać żywności z dodatkową witaminą D i niektórymi rodzajami środków zobojętniających wapń. Jeśli masz bardzo kwaśny mocz, możesz potrzebować mniej mięsa, ryb i drobiu. Te pokarmy zwiększają ilość kwasu w moczu.

Aby uniknąć kamieni cystynowych, należy codziennie pić wystarczającą ilość wody, aby rozrzedzić stężenie cystyny ​​wydostającej się do moczu, co może być trudne. Co 24 godziny może być potrzebne więcej niż galon wody, a jedna trzecia musi być pijana w nocy.

Żywność i napoje zawierające szczawian

Osoby, które mają tendencję do tworzenia kamieni szczawianu wapnia, mogą zostać poproszone przez lekarza o ograniczenie niektórych pokarmów, jeśli ich mocz zawiera nadmiar szczawianu:

• Buraki

• Czekolada

• Kawa

• Koks

• Orzechy

• Rabarbar

• Szpinak

• Truskawki

• Herbata

• Otręby pszenne

Ludzie nie powinni rezygnować z tych pokarmów lub unikać ich bez uprzedniej rozmowy z lekarzem. W większości przypadków żywność tę można spożywać w ograniczonych ilościach.

Terapia medyczna

Lekarz może przepisać niektóre leki zapobiegające powstawaniu kamieni wapniowych i kwasu moczowego. Leki te kontrolują ilość kwasu lub zasady w moczu, kluczowe czynniki w tworzeniu kryształów. Lek Allopurinol może być również przydatny w niektórych przypadkach hiperurykozurii.

Lekarze zwykle próbują kontrolować hiperkalciurię i zapobiegać kamieniom wapniowym, przepisując niektóre leki moczopędne, takie jak hydrochlorotiazyd. Leki te zmniejszają ilość wapnia uwalnianego przez nerki do moczu poprzez promowanie zatrzymywania wapnia w kości. Działają najlepiej, gdy spożycie sodu jest niskie.

Bardzo rzadko pacjenci z hiperkalciurią mogą otrzymywać lek fosforan sodowo-celulozowy, który wiąże wapń w jelitach i uniemożliwia mu dostanie się do moczu.

Jeśli kamieni cystynowych nie można kontrolować poprzez picie większej ilości płynów, lekarz może przepisać leki, takie jak tiola i cuprimin, które pomagają zmniejszyć ilość cystyny ​​w moczu. W przypadku kamieni struwitowych, które zostały całkowicie usunięte, pierwszym środkiem zapobiegawczym jest uwolnienie moczu od bakterii, które mogą powodować infekcje. Twój mocz jest regularnie testowany, aby upewnić się, że nie ma bakterii.

Jeśli kamieni struwitowych nie można usunąć, lekarz może przepisać lek o nazwie kwas acetohydroksamowy (AHA). AHA stosuje się wraz z długoterminowymi antybiotykami, aby zapobiec infekcji prowadzącej do wzrostu kamienia.

Ludzie z nadczynnością przytarczyc czasami rozwijają kamienie wapniowe. Leczenie w tych przypadkach jest zwykle zabiegiem chirurgicznym w celu usunięcia przytarczyc (w szyi). W większości przypadków tylko jeden z gruczołów jest powiększony. Usunięcie gruczołów leczy problem pacjenta z nadczynnością przytarczyc, a także kamieniami nerkowymi.

Leczenie chirurgiczne

Operacja powinna być zarezerwowana jako opcja dla przypadków, w których inne podejścia zawiodły. Operacja może być konieczna w celu usunięcia kamienia nerkowego, jeśli:

• nie przechodzi po rozsądnym czasie i powoduje ciągły ból

• jest zbyt duży, aby można go było przekazać samemu lub złapany w trudnym miejscu

• blokuje przepływ moczu

• powoduje uporczywe zakażenie dróg moczowych

• uszkadza tkankę nerkową lub powoduje ciągłe krwawienie

• Wzrósł (jak widać z badań rentgenowskich).

Jeszcze 20 lat temu konieczna była operacja usunięcia kamienia. To było bardzo bolesne i zajęło od 4 do 6 tygodni. Obecnie leczenie tych kamieni jest znacznie ulepszone, a wiele opcji nie wymaga poważnej operacji.

Litotrypsja pozaustrojowa fali uderzeniowej

Pozaustrojowa litotrypsja fali uderzeniowej (ESWL) jest najczęstszą procedurą stosowaną w leczeniu kamieni nerkowych. W ESWL fale uderzeniowe generowane poza ciałem przemieszczają się przez skórę i tkankę ciała, aż uderzą w gęstsze kamienie. Kamienie rozpadają się na cząsteczki podobne do piasku i łatwo przechodzą przez drogi moczowe w moczu.

W większości przypadków ESWL można wykonać w warunkach ambulatoryjnych. Czas regeneracji jest krótki i większość ludzi może wznowić normalne czynności w ciągu kilku dni.

Komplikacje mogą wystąpić z ESWL. Większość pacjentów ma krew w moczu przez kilka dni po leczeniu. Często występują również siniaki i niewielki dyskomfort w plecach lub brzuchu wywołany falami uderzeniowymi. Aby zmniejszyć ryzyko powikłań, lekarze zwykle zalecają pacjentom unikanie przyjmowania aspiryny i innych leków wpływających na krzepnięcie krwi przez kilka tygodni przed rozpoczęciem leczenia.

Kolejne powikłanie może wystąpić, jeśli połamane cząsteczki kamienia powodują dyskomfort podczas przechodzenia przez drogi moczowe. W niektórych przypadkach lekarz wkłada niewielką rurkę zwaną stentem przez pęcherz do moczowodu, aby umożliwić przejście fragmentów. Czasami kamień nie jest całkowicie łamany podczas leczenia i mogą być wymagane dodatkowe zabiegi. ESWL nie jest idealny do bardzo dużych kamieni.

Przezskórna nefrolitotomia

Czasami do usunięcia kamienia stosuje się procedurę zwaną przezskórną nefrolitotomią. Zabieg ten jest często stosowany, gdy kamień jest dość duży lub w miejscu, w którym ESWL nie może być skutecznie użyty.

Zaletą nefrolitotomii przezskórnej w porównaniu z ESWL jest to, że chirurg usuwa fragmenty kamienia zamiast polegać na ich naturalnym przejściu z nerki.

Ureteroskopowe usuwanie kamienia

Chociaż niektóre kamienie nerkowe w moczowodów można leczyć za pomocą ESWL, kamienie o środkowych i dolnych moczowodów mogą wymagać ureteroskopii. W tej procedurze nie wykonuje się nacięć. Zamiast tego chirurg przechodzi przez cewkę moczową i mały pęcherzyk zwany moczowodu do moczowodu. Następnie chirurg lokalizuje kamień i albo usuwa go za pomocą urządzenia przypominającego klatkę, albo rozbija go specjalnym instrumentem, który tworzy formę fali uderzeniowej. Mała rurka lub stent może pozostać w moczowodzie przez kilka dni, aby wyleczyć podszewkę moczowodu. Zanim światłowody umożliwiły ureteroskopię, lekarze zastosowali podobną metodę ekstrakcji „ślepego kosza”. Nie należy jednak stosować tej przestarzałej techniki, ponieważ może ona uszkodzić moczowody.

Nadzieja poprzez badania

CIDPUSA przeprowadził badania, aby zaoferować ziołowe i homeopatyczne leczenie, które usuwa wszystkie kamienie w domu. Wypróbuj już dziś w domu. Ludziom, którzy mówią chirurgom, że są narażeni na operację, pomaga protokół z ziół Cidpusa w domu.

Punkty profilaktyczne do rozważenia

• Jeśli masz rodzinną historię kamieni lub miałeś więcej niż jeden kamień, prawdopodobnie rozwiniesz więcej kamieni.

• Dobrym pierwszym krokiem do zapobiegania powstawaniu kamieni wszelkiego rodzaju jest picie dużej ilości płynów – najlepiej woda.

• Jeśli istnieje ryzyko rozwoju kamieni, lekarz może wykonać pewne badania krwi i moczu, aby ustalić, które czynniki można najlepiej zmienić, aby zmniejszyć to ryzyko.

• Niektórzy ludzie potrzebują leków, aby zapobiec tworzeniu się kamieni.

• U osób z przewlekłymi infekcjami dróg moczowych i kamieniami kamień należy często usunąć, jeśli lekarz stwierdzi, że infekcja jest spowodowana obecnością kamienia.

W związku z powyższym oczywiste jest, że lekarz ma obowiązek obsługi pacjentów z przyczyn humanitarnych. Lekarz potrzebuje pacjenta, a zatem pacjenci potrzebują pomocy lekarza, który ma zarówno troskliwą, jak i odpowiedzialną osobowość. W związku z powyższymi problemami i powikłaniami lekarze muszą wziąć odpowiedzialność za opiekę nad pacjentami.

[ff id=”7″]